Wirus Ebola typu Sudan może utrzymywać się u ozdrowieńców miesiącami
Uszkodzenie komórek Purkinjego a zaburzenia ruchowe i społeczne w SMA
Ponad połowa osób, które przeżyły zakażenie wirusem Ebola typu Sudan, nadal doświadcza poważnych problemów zdrowotnych dwa lata po chorobie, a sam wirus może pozostawać w nasieniu i mleku kobiecym przez wiele miesięcy po wyzdrowieniu – wynika z pierwszego badania analizującego długofalowe skutki tej infekcji.
Zespół badaczy z Washington State University wykazał, że 57,5% osób, które przeżyły epidemię w Ugandzie w latach 2022–2023, zgłaszało utrzymujące się i wyniszczające problemy zdrowotne wpływające na codzienne funkcjonowanie. Obecność śladów wirusa w nasieniu i mleku kobiecym rodzi dodatkowe obawy dotyczące możliwości transmisji seksualnej oraz przeniesienia wirusa z matki na dziecko. Wyniki opublikowano na łamach BMC Medicine.
„To pierwszy raz, kiedy mogliśmy dokładnie śledzić losy ozdrowieńców po zakażeniu wirusem Ebola typu Sudan. Wyniki jasno pokazują, że wirus oddziałuje na życie pacjentów jeszcze długo po zakończeniu epidemii” – podkreśla prof. Kariuki Njenga, główny autor pracy z College of Veterinary Medicine WSU oraz WSU Global Health – Kenya.
Ebola to ciężka, często śmiertelna gorączka krwotoczna u ludzi, wywoływana przez cztery znane typy wirusa: Zaire, Sudan, Bundibugyo i Taï Forest. Choć przebieg choroby jest podobny, wskaźniki śmiertelności różnią się. Szczepy Zaire i Sudan są najbardziej niebezpieczne, osiągając odpowiednio 75–90% i 55–65% śmiertelności. Dotychczas większość badań koncentrowała się na szczepie Zaire, wskazując na przewlekłe powikłania zdrowotne u ozdrowieńców.
W omawianym badaniu wzięło udział 87 ocalałych oraz 176 osób z grupy kontrolnej, które nie były zakażone. Uczestników oceniano 3, 9, 12, 15 i 24 miesiące po wypisie z ośrodków leczenia. Zbierano dane kliniczne, przeprowadzano badania przedmiotowe i wywiady, a także analizowano próbki nasienia i mleka kobiecego.
Najczęściej zgłaszane dolegliwości dotyczyły układu mięśniowo-szkieletowego (45%), ośrodkowego układu nerwowego (36%) oraz narządu wzroku (20%). Chorzy skarżyli się na zaburzenia pamięci, bóle stawów i kręgosłupa, drętwienie kończyn, bóle głowy, problemy ze wzrokiem oraz depresję. Połowa badanych doświadczała wieloobjawowych, przewlekłych dolegliwości uniemożliwiających wykonywanie podstawowych czynności. Objawy utrzymywały się w ciągu dwóch lat obserwacji, co przypomina obserwacje tzw. „długiego COVID-19”.
Materiał genetyczny wirusa wykrywano w nasieniu do 210 dni, a w mleku kobiecym do 199 dni po zakażeniu. U dwóch mężczyzn stwierdzono ponowną obecność wirusa w nasieniu po wcześniejszych ujemnych wynikach, nawet 8 miesięcy po infekcji, co sugeruje możliwość reaktywacji wirusa w tzw. miejscach uprzywilejowanych immunologicznie.
Epidemia z lat 2022–2023 objęła 142 osoby i spowodowała 55 zgonów, zanim ogłoszono jej koniec w styczniu 2023 roku. Autorzy badań planują kolejne analizy, w tym czteroletnią obserwację ozdrowieńców.
Źródło: BMC Medicine, Long-term clinical sequelae among Sudan ebolavirus disease survivors 2 years post-infection: a matched cohort study
DOI: 10.1186/s12916-025-04271-z
